Nowy LEXUS CT 200h Airtours Club - egzotyczne wycieczki

GWIAZDKI MICHELIN - Przewodnik Michelin rekomenduje polskie restauracje - 22 w Warszawie, 19 w Krakowie!

Gwiazdki Michelin 2014

Atelier Amaro obroniło pierwszą polską gwiazdkę !

Tegoroczne (33-cie) wydanie Przewodnika Michelin Main Cities of Europe 2014 zaprezentowane zostało w Paryżu dzisiaj - 12 marca, a w sprzedaży ukaże się z początkiem kwietnia 2014. Przewodnik to swojego rodzaju biblia dla smakoszy i turystów, którzy nie potrafią się powstrzymać przed odwiedzeniem “świętych” dla kulinarnej sztuki miejsc, wyróżnionych przez tajemniczych, anonimowych inspektorów smaku...

Gwiazdki na rok 2014 zostały rozdane. Przewodnik Michelin rekomenduje w tym roku 2.286 restauracje w 44 miastach w 20 krajach Europy. Spośród wszystkich rekomendowanych restauracji, zaledwie 446 nagrodzone zostało gwiazdkami, a wśród nich jedynie 15 restauracji w Europie otrzymało wyróżnienie najwyższe - trzy gwiazdki Michelin.

W przewodniku od kilku lat rekomendowane są również polskie restauracje. Najlepsze restauracje w Warszawie notowane były w przewodniku od 1997 roku. W 2008 roku dołączyły najlepsze restauracje w Krakowie i aktualnie nadal tylko te dwa polskie miasta reprezentowane są w przewodniku. Jak dotąd tylko jedna polska restauracja została nagrodzona gwiazdką Michelin, ale podkreślić trzeba, że już sam fakt umieszczenia restauracji na liście rekomendacji Michelin jest ogromnym zaszczytem i nobilitacją.

Pierwsza w Polsce Gwiazdka Michelin pojawiła się w roku 2013. Przyznana została warszawskiej restauracji Atelier Amaro w uznaniu umiejętności kulinarnych restauratora, stylu gotowania i wykorzystania lokalnych produktów. Już rok wcześniej ( 2012) młodziutka restauracja Atelier Amaro, po zaledwie kilku miesiącach istnienia, znalazła się na liście rekomendacji przewodnika Michelin otrzymując wyróżnienie w postaci trzech kompletów sztućców oraz zaszczytny tytuł Wschodzącej Gwiazdki Michelin - jako pierwszy i jedyny lokal w Polsce. Było to wówczas odczytywane – i słusznie - jako zapowiedź sukcesu na rok 2013, który rzeczywiście przyniósł restauracji Atelier Amaro wymarzoną gwiazdkę

Właściciel restauracji – Wojciech Modest Amaro – dumny z uzyskania pierwszej Gwiazdki Michelin w historii polskiej gastronomii komentował wówczas: „Mieliśmy nadzieję, że otrzymana w ubiegłym roku Wschodząca Gwiazdka zamieni się w tym roku w pierwszą dla polskiej kuchni prawdziwą Gwiazdkę Michelin. Pracowaliśmy na to z dużym zapałem” – wyznaje. ''Gwiazdka Michelina to uhonorowanie całej mojej dotychczasowej pracy, czasu i energii, którą włożyłem w stworzenie Atelier Amaro. To spełnienie moich zawodowych marzeń. Jestem bardzo szczęśliwy'' - dodaje.
W opinii inspektorów Michelin restauracja utrzymała swój znakomity poziom przez kolejny rok i może cieszyć się nadal jedyną w Polsce gwiazdką Michelin przyznaną jej ponownie na rok 2014.

''Jestem naprawdę usatysfakcjonowany'' – mówi Wojciech Modest Amaro po ogłoszeniu tegorocznego rankingu. A pytany o perspektywę uzyskania wyróżnienia w postaci dwóch gwiazdek, dodaje: ''Najlepsza restauracja świata czekała na drugą gwiazdkę aż 9 lat. Może nam uda się szybciej. Wytrwale nad tym pracujemy''.

Rekomendacje Michelin w Polsce w roku 2014

W 2014 roku rekomendacje Michelin otrzymało 41 polskich restauracji - 22 z Warszawy - o jedną więcej niż w ubiegłym roku i 19 z Krakowa – tyle samo co w ubiegłym roku W prównianiu do lat ubiegłych na listach rankingowych nastąpiły spore zmiany.

W Warszawie spadły z listy cztery restauracje: Pod Gigantami (4 kpl sztućców w ub.r), Polska „Różana” (3 kpl stućców), Boathouse (1 kpl) i U Kucharzy (1 kpl). Przyznano pięć nowych rekomendacji dla restauracji: Biała Gęś, Brasserie Warszawska, Nolita – po dwa komplety sztućców, oraz Delizia i Winosfera – po jednym komplecie sztućców. W roku 2014 przewodnik Michelin wyróżnia w Polsce symbolem Bib Gourmand - za utrzymywanie dobrego stosunku jakości do ceny - jedynie dwie restauracje . Są to: restauracja Butchery & Wine, która jest laureatem tego wyróżnienia już po raz trzeci, oraz restauracja Brasserie Warszawska, która znalazła sie w przewodniku po raz pierwszy z wyróżnieniem w postaci dwóch kompletów sztućców..

W Krakowie po ubiegłorocznym status quo notujemy cztery spadki, trzy nowe pozycje i jeden chwalebny powrót. Spadły z listy restauracje: Unicus (2 kpl sztućców w ub.r) oraz Kawaleria, Miód Malina, Wesele – po jednym kpl sztućców w ub, roku. Po jednym roku nieobecności na liście Michelin wróciła, zawsze dobrze oceniana restauracja Cyrano de Bergerac z dwoma kompletami sztućców, tak jak w poprzednich latach. Na liście wyróżnionych pojawiły się trzy nowe restauracje – Corse i Kogel Mogel – po dwa kpl sztućców oraz Zakładka z jednym kompletem sztućców. Wszystkie pozostałe restauracje wyróżniane w ubiegłym roku zachowały swoje notowania. Nadal - piąty rok z rzędu - wielkim nieobecnym jest krakowski Wierzynek, najbardziej znana restauracja w Polsce i chyba jeden z najlepszych lokali w Krakowie.

Lista rekomendacji Michelin 2014
W A R S Z A W A

2014 - 22 rekomendacje
(2013 - 21, 2012 - 22, 2011 - 17, 2010 - 15, 2009 - 16)

1 gwiazdka:

Atelier Amaro
(plus 3 komplety sztućców )

4 komplety sztućców

Amber Room

3 komplety sztućców:

Atelier Amaro
Belvedere
Michel Moran – Bistro de Paris
Platter by Karol Okrasa
San Lorenzo
Tamka 43

2 komplety sztućców:

AleGloria
Biała Gęś
(pierwszy raz w przewodniku)
Brasserie Warszawska
(pierwszy raz w przewodniku)
Concept
Concept 13
Dom Polski
La Rotisserie
Nolita
(pierwszy raz w przewodniku)
Rozbrat 20
U Fukiera

1 komplet sztućców:

Butchery & Wine
Delizia
(pierwszy raz w przewodniku)
Merliniego 5
Qchnia Artystyczna
Winosfera
(pierwszy raz w przewodniku)

Wyróżnienie Bib Gourmand:

Brasserie Warszawska
Butchery & Wine


Lista rekomendacji Michelin 2014
K R A K Ó W

2014 - 19 rekomendacji
(2013 - 19, 2012 - 20, 2011 - 17, 2010 - 17, 2009 - 16)

3 komplety sztućców:

Copernicus
Trzy Rybki
Wentzl

2 komplety sztućców:

Ancora
Corse
(pierwszy raz w przewodniku)
Cyrano de Bergerac
(wróciła po rocznej nieobecności)
Jarema
Kogel Mogel
(pierwszy raz w przewodniku)
Pod Baranem
Resto Illuminati
Sąsiedzi Kazimierz
Studio Qulinarne Kazimierz
Szara
Szara Kazimierz

1 komplet sztućców:

Del Papa
Farina
La Campana
Trufla
Zakładka
(pierwszy raz w przewodniku)




Rozdz. 2 - Historia przewodnika i pierwotny system wyróżniania

Mija właśnie 113 lat od roku w którym ukazał się we Francji pierwszy przewodnik automobilisty. Dwaj bracia - André i Edouard Michelin właściciele niewielkiej fabryczki w Clermont-Ferrand, która pierwsza w świecie opatentowała i produkowała wymienne opony rowerowe i samochodowe, postanowili opracować przewodnik, który miał dostarczyć automobilistom wszelkich użytecznych informacji - od obsługi i reperacji pojazdu, po znalezienie noclegu i wyżywienia. Jeździło wówczas po drogach całej Francji niespełna 3 tysiące automobili, ale bracia Michelin już wiedzieli, że do motoryzacji należy przyszłość. W swoim, rozpowszechnianym nieodpłatnie przewodniku, bracia Michelin informowali automobilistów o usługach świadczonych w danej miejscowości (poczta, telegraf, telefon), odległościach do innych miast, cenach benzyny, adresach warsztatów naprawczych i klubów automobilowych, a także o hotelach i zajazdach wyposażonych w ciemnię fotograficzną, gdzie można było wywołać zdjęcia z podróży. Hotel z fotograficzną ciemnią to ówczesne kryterium luksusu, choć powszechnie brakowało w tych hotelach dostępu do kanalizacji i bieżącej wody.
Przewodnik był dodawany gratis przy zakupie opon samochodowych i jak widać z perspektywy czasu był to doskonały pomysł marketingowy, który przyczynił się do powstania imperium Michelin.

Milomlyn - SPA - Wielkanoc
fot. Pierwsze wydanie przewodnika z 1900 r.

Piktogramy Michelin
fot. Sposób prezentowania informacji w pierwszym wydaniu Przewodnika Michelin

Powyższa ilustracja pokazuje na przykładzie historycznego miasta Avignon, jak w pierwszym wydaniu przewodnika w syntetyczny sposób, przy użyciu piktogramów przedstawiane były podstawowe informacje opisujące walory danej miejscowości.
Jeśli chodzi o hotele i zajazdy, to już od pierwszego wydania przewodnik wyróżniał tylko miejsca szczególne – np. w pierwszej edycji przewodnika z 1900 roku jako jedyny spośród wszystkich hoteli w Avignon wymieniony był w przewodniku luksusowy Hotel d’Europe. Że był to wybór trafny, świadczy choćby fakt, iż hotel ten jest wymieniany do dziś, przez wszystkie lata ukazywania się francuskiej edycji przewodnika.

Wybuch pierwszej wojny światowej przerwał na kilka lat cykl wydawniczy przewodnika. Pierwsze powojenne wydanie miało miejsce w roku 1919 i była to ostatnia, gratisowa edycja. Od roku 1920 przewodnik rozpowszechniany był już odpłatnie. Jak głosi anegdota, powodem wprowadzenia opłat za przewodnik było to, że jeden z braci Michelin zauważył w odwiedzanym warsztacie samochodowym, że chwiejący się stół podparty został kolumienką złożoną z siedmiu egzemplarzy Czerwonego Przewodnika. Bracia uznali, że rozdawane gratisowo egzemplarze nie cieszą się należytym szacunkiem i od tej pory postanowili pobierać za przewodnik opłatę. Cenę ustalono na 7 franków. W pierwszym roku sprzedaży wykupiony został cały nakład w liczbie 90 tysięcy egzemplarzy za sumę 630.000 ówczesnych franków.

Dzisiaj roczna sprzedaż przewodników i map Michelin sięga 20 milionów egzemplarzy w ponad 90 krajach. Do 1923 r przewodnik posługiwał się systemem gwiazdek przyznawanych wyłącznie zajazdom i hotelom, przy czym gwiazdki te nie oceniały jakości oferowanych usług, ale odnosiły się do kategorii cenowej obiektu. Jeżeli nocleg kosztował powyżej 13 franków, hotel oznaczany był trzema gwiazdkami. Cenę 10 – 13 franków oznaczały dwie gwiazdki, a nocleg w hotelu w jednogwiazdkowym kosztował 7-10 franków. Jeżeli w cenę noclegu nie było wliczone wino – co raczej było odstępstwem od normy – przewodnik informował o tym zamieszczając oznaczenie v.n.c.

Rozdz. 3 - System gwiazdkowy Michelin - sposób oceny i weryfikacja

W roku 1933 system przyznawania gwiazdek Michelina został radykalnie zmieniony. Po pierwsze, już trzy lata wcześniej oprócz hoteli, przewodnik zaczął przyznawać gwiazdki również restauracjom. Po drugie ustalono nie cenowe, ale jakościowe kryteria przyznawania gwiazdek. Te kryteria wyboru Najlepszych Restauracji obowiązują do dzisiaj i są następujące:

trzy gwiazdki Michelin   - jeden z najlepszych stołów Francji, wart podróży

dwie gwiazdki Michelin - doskonała kuchnia, warto zboczyć z trasy.

jedna gwiazdka Michelin - dobry stół

Od tamtej pory przyznawane gwiazdki stanowią bardzo wysokie wyróżnienie i włączają ich posiadacza do ekskluzywnego grona najlepszych restauratorów. Wyróżnienia Przewodnika Michelin cieszą się niezwykłym prestiżem przez to, że przyznawane są bardzo rzetelnie i całkowicie anonimowo, a wydawca nie pobiera żadnych opłat za umieszczenie restauracji w przewodniku. Nikt nie wie ilu naprawdę „inspektorów „ Michelina krąży przez cały rok po metropoliach i prowincjach odwiedzając restauracje i oceniając jakość oferowanych potraw. Jedni mówią, że jest ich ponad setka, inni że tylko czterdziestu. Ale naprawdę „inspektorów” jest znacznie więcej, bo wstępna selekcja restauracji odbywa się przy udziale czytelników przewodnika. Każdy egzemplarz wyposażony jest w kupon, za pomocą którego, czytelnik może dokonać oceny sześciu hoteli i restauracji. Takich ocen redakcja przewodnika otrzymuje ponad 30 000 rocznie. Aby utrzymać należyty standard przewodnika, wydawca zakłada, że każda rekomendowana restauracja powinna być weryfikowana przez inspektorów przynajmniej co półtora roku, ale jak opowiedział w swojej książce Pascal Remy, jeden z byłych inspektorów Michelina, zdarzało się, że restauracje były wizytowane nawet raz na 3,5 roku, o ile nie wpływały do redakcji przewodnika jakieś negatywne opinie czy skargi. Za to wyznanie Pascal Remy stracił pracę w Michelin i przegrał proces sądowy, który wytoczył Michelinowi, za niesłuszne jego zdaniem zwolnienie z pracy. Michelin oczywiście zaprzeczył rewelacjom Remy’ego.

Bib GourmandZ biegiem czasu, obok systemu gwiazdkowego wprowadzony został system dodatkowych wyróżnień. I tak, od roku 1955 Czerwony Przewodnik wyróżnia restauracje, które oferują dobrą kuchnię po umiarkowanych cenach. Jest to tkzw wyróżnienie „Bib Gourmand” oznaczane symbolem Nazwa pochodzi od Bibendum – Michelinowego Człowieczka zbudowanego z opon, stanowiącego od lat logo firmy Michelin. Samo słowo bibendum pochodzi zaś z łacińskiej frazy „nunc est bibendum” – czyli „pora aby się napić”. Ta fraza miała reklamować trwałość i jakość opon Michelina, które wprost „piły, spijały drogę” zapewniając łagodną, komfortową jazdę. Ale ta łacińska fraza równie dobrze odnosi się do restauracji, winiarni i barów wymienianych w przewodniku, jako do miejsc, przy których warto się zatrzymać, bo serwowane są tam bardzo dobre posiłki przy umiarkowanych cenach. Dlatego też Bibendum - jeden z najbardziej rozpoznawalnych i najstarszych w świecie znaków firmowych utożsamiających wysoką jakość - jako uśmiechnięty Bib dobrze się wkomponował w system wyróżnień stosowanych w Czerwonym Przewodniku.

Wyróżniane w przewodniku są także restauracje, które choć nie posiadają gwiazdek ani nagrody Bib Gourmand, to zasługują na wzmiankę z uwagi na szczególną prezencję i przyjemne, komfortowe wnętrza – „places with charm”. Te dodatkowe wyróżnienia to „sztućce” - skrzyżowany widelec i łyżka - - przyznawane w skali od 1 do 5. Jedna para sztućców odpowiada ocenie „całkiem wygodna restauracja”, a pięć par odpowiada ocenie „ luksusowa restauracja”. Jeżeli „sztućce” są koloru czerwonego, to oznacza, że w danej restauracji panują nie tylko komfortowe warunki, ale również szczególnie miły i przyjemny nastrój. Pięć par „widelców i łyżek” w kolorze czerwonym oznacza luksusową restaurację wyróżniającą się szczególnie miłą atmosferą.

Oczywiście „widelce i łyżki” mogą otrzymywać również restauracje które nagrodzone zostały gwiazdkami lub wyróżnieniem „Bib Gourmand”, o ile obok doskonałej kuchni, zapewniają również należyty komfort i wyjątkowy nastrój. Zatem najwyższym wyróżnieniem jest posiadanie symbolu:

- luksusowa restauracja, fantastyczna atmosfera, najlepsza kuchnia

Chociaż „widelce i łyżki” zasadniczo oceniają wygląd restauracji, wystrój wnętrza i poziom komfortu, to jednak, aby restauracja została nimi nagrodzona, musi wyróżniać się jednocześnie odpowiednio wysoką jakością potraw. Bez relatywnie dobrej kuchni, żadna, nawet najbardziej komfortowa i elegancka restauracja nie otrzyma wyróżnienia na stronach Czerwonego Przewodnika.

Najniższym w hierarchii wyróżnieniem, ale i tak stanowiącym ogromny zaszczyt, jest symbol - Restauracja rekomendowana przez Przewodnik Michelin.

Niezależnie od poziomu wyróżnienia, restauracje mogą także otrzymać różne oznaczenia symbolizujące dodatkowe, zasługujące na uwagę osiągnięcia. Oznaczenia te również można uznać za wyróżniające daną restaurację, choć nie stanowią one kryterium w rankingu restauracji. Przykładowo są to następujące oznaczenia umieszczane w polu adnotacji, w dolnej części opisu restauracji:

Monety – są przyznawane restauracji, która serwuje posiłki na odpowiednio umiarkowanym poziomie cenowym. Jest to zależnie od lokalnych uwarunkowań. Np. we Francji powinna być to cena poniżej 16.5 Euro (ok. 56 zł) za prosty zestaw obiadowy o przyzwoitej jakości. W Anglii próg dla przyznania wyróżnienia Bib wynosi 28 funtów (ok.120 zł), a w Irlandii 40 Euro (ok.136 zł). W Polsce jedyna restauracja posiadająca wyróżnienie Bib oferuje przyzwoity trzydaniowy posiłek w cenie ok. 80 zł czyli 24 Euro.

Czarny, lub czerwony znaczek – przyznawane są restauracji, która serwuje potrawy o szczególnie interesującym (czarny), lub wręcz wspaniałym wyglądzie (czerwony).

Winogrono – przyznawane jest restauracji, która serwuje szczególnie interesującą listę win.

Opisy Restauracji – w przewodniku Michelin wymienianych jest znacznie więcej restauracji niż w innych konkurencyjnych przewodnikach o tych samych gabarytach. Dzięki rozbudowanemu systemowi symboli (piktogramów) przewodnik w syntetyczny sposób, nie zajmujący wiele miejsca, dostarcza pełną informację opisującą specyfikę restauracji. Historycznie, taki opis specyfiki lokalu zajmował zwykle najwyżej dwie linijki. Restauracje wyróżnione gwiazdką podawały też trzy spośród swoich specjalności. Ostatnio dodawany jest krótki (2 –3 linijki) opis dla wielu restauracji, nie tylko tych wyróżnionych gwiazdką.

Rozdz. 4 - Seria 15-tu wersji Przewodnika

Czerwony Przewodnik Michelin ukazuje się co roku w pierwszą środę marca. Wydawany w 15-tu wersjach, publikuje listę ponad 45,000 hoteli i restauracji w Europie, a tylko jego francuskie wydania sprzedane zostały dotychczas w imponującym nakładzie 30 milionów egzemplarzy.

Obok wersji podstawowej – francuskiej – przewodnik wydawany jest w wersjach lokalnych kierowanych do Austrii, Holandii, Belgii i Luxemburga, Włoch, Niemiec, Hiszpanii i Portugalii, Szwajcarii oraz Wielkiej Brytanii i Irlandii.
Od 28 lat wydawana jest edycja – Główne miasta Europy – Main Cities of Europe, opisująca najlepsze hotele i restauracje Europy.

Pierwszy przewodnik dotyczący miast spoza Europy ukazał się w 2005 r dla Nowego Yorku i w 2006r dla San Francisco. W 2007r ukazały się dwie kolejne wersje przewodnika dla Tokio oraz dla Los Angeles i Las Vegas. Tokio zostało nagrodzone łączną liczbą 191 gwiazdek – osiem restauracji otrzymało po trzy gwiazdki, 25 po dwie i 117 po jednej. Jest to ponad trzykrotnie więcej niż łączna liczba gwiazdek przyznanych w Nowym Yorku i ponad dwukrotnie więcej niż liczba gwiazdek przyznanych w Paryżu, ale trzeba wziąć pod uwagę, że w Tokio funkcjonuje ponad 160,000 restauracji, podczas gdy w Nowym Yorku jest ich 25,000 a w Paryżu 13,000.

Obok Czerwonego Przewodnika wydawany jest również Zielony Przewodnik Michelin. Są to wersje lokalne, wydawane oddzielnie dla każdego regionu Francji, a także dla wielu krajów, regionów i miast poza Francją. Większość Zielonych Przewodników we Francji wydanych jest w różnych wersjach językowych. Zawierają one podstawowe informacje i alfabetyczny spis. Podobnie jak w Czerwonym Przewodniku stosowany jest tu system trzygwiazdkowej rekomendacji: warte podróży – warto zboczyć z trasy – interesujące.

Rozdz. 5 - Rygorystyczne kryteria przyznawania gwiazdek

Wyróżnienia Michelina przyznawane są bardzo „oszczędnie”. Przewodnik nagradza gwiazdkami tylko niewielką liczbę, naprawdę znakomitych restauracji. Np. w wydaniu brytyjskim 2004, na 5,500 wpisów zaledwie 98 restauracji otrzymało po jednej gwiazdce („bardzo dobra restauracja w swojej kategorii”), 11 otrzymało po dwie gwiazdki („świetna kuchnia, warto zboczyć z trasy”), i tylko 3 otrzymało po trzy gwiazdki („wyjątkowa kuchnia, warta specjalnej podróży”).

Liczba trzygwiazdkowych lokali utrzymuje się od lat na tym samym poziomie. W tegorocznej edycji Przewodnika Michelin, trzema gwiazdkami wyróżniono w Europie zaledwie 14 restauracji, z tego 10 znajduje się w Paryżu. Choć wcześniej bywało gorzej. W 1951 roku, w pierwszej powojennej edycji przewodnika, trzygwiazdkowe wyróżnienie zdobyło tylko siedem restauracji – trzy w Paryżu i cztery na prowincji. A osiemnaście lat wcześniej - w 1933 roku - posiadaniem trzech gwiazdek Michelina cieszyły się 23 Restauracje. I to była rekordowa liczba najwyższych wyróżnień, aż do roku 2003, kiedy to wśród zdobywców trzech gwiazdek znalazło się 25 restauracji, z czego 10 w Paryżu.

Rozdz. 6 - Wpływ oceny Michelin

Raz do roku o tej samej porze we wszystkich księgarniach Francji ukazuje się najbardziej oczekiwana książka roku – Czerwony Przewodnik Michelin, swojego rodzaju biblia dla Francuzów, którzy nie wyobrażają sobie ominięcia wyróżnionych tam restauracji. Wszystkie gazety na pierwszych stronach wymieniają nagrodzone restauracje, a także te którym gwiazdkę odebrano bo zawiodły. Niejednemu restauratorowi gwiazdki Michelina przysporzyły majątku i sławy, ale też wszyscy, również ci najlepsi drżą z obawy przed surowym werdyktem tajemniczych inspektorów.

Na ile ważna jest to tematyka dla Francuzów może świadczyć fakt, że sposoby weryfikacji i oceny restauratorów wzorowane na pracy inspektorów Michelin, stały się fabułą doskonałej komedii Claude’a Zidi – „Skrzydełko czy nóżka” (1976), w której w rolę perfekcyjnego i surowego inspektora wcielił się sam Louis de Funes.

Film w zabawny sposób pokazuje perypetie związane z pracą inspektorów kulinarnych sprawdzających restauracje przed kolejną edycją przewodnika i żartuje z największej francuskiej świętości jaką jest Kuchnia. Filmowy wydawca przewodnika, krytyk kulinarny, książę gastronomii, wzbudza respekt zarówno wśród właścicieli eleganckich restauracji jak i zwykłych podrzędnych barów. Obdarzany jest takim szacunkiem i autorytetem, że zostaje uhonorowany miejscem w Akademii Francuskiej, gdzie zasiadają najbardziej uznane autorytety.

W rzeczywistości gwiazdkowy system rekomendacji Michelina jest najlepiej rozpoznawalnym systemem wyróżnień w europejskiej gastronomii i wywiera ogromny wpływ na poziom sztuki kulinarnej. Najlepsi restauratorzy lub szefowie kuchni w Europie, podają w swoich życiorysach na pierwszym miejscu liczbę uzyskanych gwiazdek Michelin. Są one bardziej prestiżowe, niż wszystkie razem wzięte nagrody, uzyskane w najlepszych konkursach. Otrzymanie gwiazdki Michelina plasuje restaurację na najwyższych szczeblach hierarchii i stanowi doskonałą reklamę, lepszą niż wszystkie inne stosowane formy promocji. Wyróżnione w przewodniku restauracje mają zapewniony ciągły dopływ gości, a rezerwacje muszą być dokonywane nawet z kilkutygodniowym wyprzedzeniem. Książki kucharskie, których autorami są kucharze – laureaci trzech gwiazdek Michelina, wydawane są w gigantycznych nakładach i rozchodzą się „na pniu” pomimo wysokiej ceny. Autorzy zaś dodatkowo zarabiają krocie na rynku reklamy, firmując swoją twarzą i nazwiskiem rozmaite produkty przemysłu spożywczego.

Analitycy oceniają, że przyznanie choćby tylko jednej gwiazdki może spowodować wzrost obrotów restauracji o 40 do 50 procent.

Z drugiej strony, utrata gwiazdki stanowi bardzo dotkliwą i bolesną karę za pogorszenie standardu. Zdarza się, że odebranie gwiazdki prowadzi nawet do bankructwa restauracji, nie mówiąc już o głębokiej depresji kucharza i restauratora.

Nic więc dziwnego, że swoje miejsce w historii znaleźli mistrzowie kuchni, którzy potrafili przez wiele lat utrzymać przyznane im wyróżnienia. Absolutnym rekordzistą był Fernand Point (1897-1955), uznawany za ojca nowoczesnej kuchni francuskiej, właściciel i szef restauracji La Pyramide w miejscowości Vienne położonej 30 km na południe od Lyonu. Był nauczycielem całej generacji francuskich mistrzów kuchni takich jak Paul Bocuse, Alain Chapel, Louis Outhier, Georges Perrier, Jean i Pierre bracia Troisgros. Założył swoją restaurację tuż po zakończeniu Pierwszej Wojny Światowej. Z jego kuchni pochodzą nowoczesne, lekko zagęszczane sosy, młode warzywa i inne cechy nouvelle cuisine – charakteryzującej się lekkością, delikatnością smaku i podkreśleniem sposobu prezentacji potrawy.

Fernand Point otrzymał dla swojej La Pyramide trzy gwiazdki w roku 1933 i utrzymał je przez 22 lata, aż do śmierci w 1955 roku. Trzygwiazdkową passę kontynuował jego następca Paul Mercier. La Pyramide utraciła jedną z trzech gwiazdek dopiero w roku 1962, po śmierci żony Fernanda – Mado i do dziś figuruje w Przewodniku z dwiema gwiazdkami i z adnotacją: „Kuchnia pełna inwencji. Godna Mistrza”

Trochę inaczej wyróżnienia Michelina odbierane są za oceanem. Niektórzy komentatorzy kulinarni w Stanach Zjednoczonych krytykują gwiazdki Michelina, uważając, że są one stronniczo ukierunkowane na walory kuchni francuskiej i niezbyt obiektywnie oceniają walory innych kuchni narodowych. W listopadzie 2005, po ukazaniu się pierwszej edycji Czerwonego Przewodnika New York City 2006, liczne amerykańskie media bulwersowały się całkowitym pominięciem w ratingu gwiazdkowym wielu restauracji uznanych i wysoko ocenianych przez amerykańskich znawców sztuki kulinarnej, jak chociażby słynnej, wielokrotnie nagradzanej i najbardziej popularnej w Nowym Yorku restauracji Dannyego Meyera – Union Square Cafe (Szef kuchni – Michael Romano) (www.unionsquarecafe.com) Amerykańscy krytycy nie omieszkali też wytknąć, że ponad połowa restauracji, które otrzymały dwie lub trzy gwiazdki Michelina, serwuje kuchnię francuską.

wk (rmpl) 12-03-2014
źródła: michelin.com; Komunikat Prasowy Michelin Polska 12.03.2014; Remy, Pascal (2004). L'inspecteur se met a table. Equateur. ISBN 2-84990-006-0; Life and Death in Haute Cuisine, by Rudolph Chelminski, ISBN 1-59240-107-4. The story of Bernard Loiseau; The New York Times; BBC News; www.acgcm.com; http://en.wikipedia.org, fot: Reuters

Powrót do listy wiadomości

 

Dołącz do nas ...

Zarejestruj Twoją Restauracje w serwisie RestaurantMenu.pl Wypełnij formularz rejestracyjny
i dołącz do najlepszych...